یاشار کمال

این نویسندۀ 92 ساله که آثارش به ده ها زبان منتشر شده اند، روز چهارشنبه به دلیل مشکلات تنفسی در بیمارستانی در استانبول بستری شد.
کمال که نویسندۀ بیش از 20 رمان و حدود 10 اثر تجربی و چندین داستان کوتاه است، بخشی از شهرت خود را مدیون بازآفرینی زبان ترکی به عنوان یک زبان ادبی است.
اگرچه وزیر بهداشت ترکیه امروز پنج شنبه اعلام کرد که حال کمال رو به بهبود است، اما این نویسنده در بخش مراقبت های ویژه می ماند و شرایطش کماکان بحرانی است.
اکنون تحسین کنندگان و طرفداران کمال برای سلامتی او دعا می کنند، سمیح گوموش منتقد ادبی برجستۀ ترکیه نیز در میان آنها است. گوموش می گوید: «اهمیت ندارد که ما چگونه یاشار کمال را توصیف کنیم، هر چه بگوییم کافی نیست. او نویسندۀ بی هماورد ادبیات ترکی است.» گوموش ضمن تأکید بر اینکه به هیچ روی نمی توان او و دستاوردهایش را شرح داد، افزود: «وقتی دربارۀ آثاری می اندیشیم که باید نوشته شوند تا تصویر واقعی یاشار کمال را معرفی کنند، تنها می توانیم اعلام کنیم که یکی از چهره های ادبیات ما محکوم است به اینکه در سایۀ ناشناختگی بماند.»
یاشار کمال که دارای تبار کرد و ترک است، در سال 1923 در عثمانیه در جنوب ترکیه به دنیا آمد. چشم راستش را در یک حادثه از دست داد و به همین علت کودکی سختی داشت. وی نخست به عنوان نامه نگار برای شهروندان بی سواد در روستاهای کوچک شروع به کار کرد، سپس روزنامه نگار شد و نهایتاً رمان نویس. وی همیشه به «انسان و طبیعت» باور داشت و آثار خود را با این عبارت وصف می کرد: «در خدمت طبقۀ کارگر». تز «هنر برای مردم» بر مطالعات ادبی کمال سایه انداخته است و او این درون مایه را با اندیشۀ سیاسیش در هم آمیخته است.
کمال در داستان اینجه ممد که تحسین جهانی وی را در پی داشت و در 1955 منتشر شد، از یک قهرمان اسطوره ای –که نام وی عنوان کتاب نیز هست- برای نقد جامعه و ارزش های آن بهره می برد. در این رمان ممد از دست ظلم و ستم آقا (زمین دار) به کوهستان می گریزد. این رمان که به 40 زبان ترجمه شده براساس زندگی و آلام مردم آناتولی است.
یاشار کمال برندۀ چندین جایزۀ داخلی و خارجی بوده است، از آن جمله جایزۀ جهانی سینو دل دوکا در 1982 و جایزۀ لژیون دونور در 1984. در سال 2013 وزارت فرهنگ آمریکا نیز مدال گریگور نارکاتسی را به وی اعطا کرد.

/ 0 نظر / 7 بازدید