مشاوره و روان درمانی- مشاوره تلفنی
در این وبلاگ به طور محدود تجارب بالینی و راهکارهای تجربه شده در مشاوره و روان درمانی را با همکاران و مراجعین عزیز در میان می گذاریم
کلمات کلیدی مطالب
نویسنده: دکتر بیوک تاجری - ۱۳۸٩/٧/٢٤

معمولاً از آسیبهاى فیزیکى، کتک و تنبیهات بدنى و... به عنوان «کودک آزارى» نام برده مى شود. آیا به غیر از این رفتارهاى خشن جسمانى، کودک آزارى به برخوردهاى روحى و روانى نیز اطلاق مى شود یا خیر؟
-  بله و متأسفانه بسیارى از مصداقهاى «کودک آزارى» امروزه به صورتى پنهان و به شکلهاى آزار روحى و روانى فرزندان در محیط خانواده نیز به طرز وسیعى رخ مى دهد. این نوع آزار رسانى حتى بیش از آزارهاى فیزیکى...


کودک آزارى: آزارهاى روانى والدین به کودکان

معمولاً از آسیبهاى فیزیکى، کتک و تنبیهات بدنى و... به عنوان «کودک آزارى» نام برده مى شود. آیا به غیر از این رفتارهاى خشن جسمانى، کودک آزارى به برخوردهاى روحى و روانى نیز اطلاق مى شود یا خیر؟
-  بله و متأسفانه بسیارى از مصداقهاى «کودک آزارى» امروزه به صورتى پنهان و به شکلهاى آزار روحى و روانى فرزندان در محیط خانواده نیز به طرز وسیعى رخ مى دهد. این نوع آزار رسانى حتى بیش از آزارهاى فیزیکى و بدنى در خانواده ها و از سوى والدین و بزرگترها نسبت به کودکان صورت مى پذیرد. فقدان آگاهى هاى روانشناسانه عمومى و اولیه در شیوه هاى تربیتى فرزندان از سوى پدران و مادران، یکى از عمده ترین دلایل این نوع از کودک آزارى محسوب مى شود؛ به نحوى که بسیارى از والدین وقتى متوجه مى شوند اینگونه برخوردها نیز از مصادیق بارز و خطرناک آزار کودکان است، به دشوارى مى توانند آن را بپذیرند، اما متأسفانه باید این حقیقت تلخ را پذیرفت و در رفع و حذف این روشها از محیط خانواده کوشید. برخى از شایع ترین اینگونه آزار رسانى  هاى روحى عبارتند از:
الف: تهدید و ترساندن کودک
این نوع رفتار با بیان جملاتى چون:
-  اگر این کار را بکنى، مى کشمت‎/ خفه ات مى کنم‎/ و...
-  اگر اتاقت را تمیز نکنى و ریخت و پاش بماند، مطمئن باش آن را ازت خواهم گرفت.
-  اگر سر ساعت و به موقع به خانه نیایى، به خانه راهت نخواهم داد ‎/ بیرونت مى کنم و...
-  اگر خواهرت (یا برادرت) را اذیت کنى خفه ات مى کنم‎/ سرت را مى برم‎/ و...
ب: احساس گناه دادن به فرزند
با بیان جملاتى چون:
-   اگر به من گوش ندهى سکته مى کنم و مى میرم
-  تمام بیمارى هاى من به خاطر رفتار شماست
-  من به خاطر شما بود که همه عمر با پدرتان (یا مادرتان) زندگى کردم و گرنه...
-  این مهاجرت که باعث این مشکلات شد فقط بخاطر آینده شما بود و...
-  اگر بچه هاى خوبى بودید این اتفاق پیش نمى آمد‎/ جوانى من پاى شما هدر رفت و...
ج: احساس شرم و حقارت بخشیدن به فرزند
با گفتن جملات معترضه اى که باعث مى شود فرزند شما احساس بد بودن کند و اینکه وجودش و رفتارش یا سلیقه اش باعث خجالت است. جملاتى چون:
-  این چه لباسى است که پوشیده اى، آبروى مرا مى برى...
-  این چه رفتارى است که تو دارى؟! ‎/ این چه طرز حرف زدن است‎/
-  راه رفتن هم بلد نیستى ‎/ این چه قیافه اى است براى خود درست کرده اى‎/
- چقدر تو دیر فهمى ‎/ یا کودنى یا...
فرزندى که دچار احساس شرم از خود مى شود، حس حقارت، کمبود، ناتوانى و ضعف نیز خواهد کرد. او به تدریج در ضمیر ناخود آگاهش خواهد پذیرفت که آدم بدى است و لایق داشتن یک زندگى خوب یا رابطه موفق و خوب نیست. نتیجه اینکه حس شرم و فقدان حرمت نفس در کودکان از آنان بچه هایى گوشه گیر، منزوى، خجالتى و غیر اجتماعى خواهد ساخت.
*  پرسش:
وقتى از دست فرزندان خود عصبانى هستیم، چگونه مى توانیم برخود مسلط شویم؟
الف: خود را از فضاى پرتنش یا تحریک کننده دور کنید
ب: توجه کنید که چه عاملى سبب خشم و عصبانیت شما شده و علت اصلى این همه عصبانیت در چیست و بلافاصله در پى راه حل مناسب باشید.
نفس عمیق بکشید، شمارش معکوس از صد، نوشیدن آب و نیز تمرکز بر موضوعى خوشایند، خود را آرام کنید و پس از آرامش کامل با فرزند خود وارد یک گفت وگوى سازنده و صمیمانه براى حل مشکل شوید.
ج: در صورتى که به هنگام عصبانیت احساس کردید دارید به اصطلاح از کوره در مى روید و کنترل خود را از دست داده و یا قصد تنبیه بدنى یا سرزنش توأم با خشونت و فریاد فرزند خود را دارید، مثلاً مى توانید با دست بردهان گذاشتن جلوى عکس العمل خود را بگیرید و یا اگر مى خواهید با پا و یا دست به فرزند خود آسیب و اذیت برسانید، با کنترل سریع و دور شدن از محل جرو بحث، به جاى آرامى بروید و پس از طى مراحل گفته شده در قسمت «ب» حتى مى توانید خشم خود را به صورت فریاد در یک بالش خالى کنید، یا با مشت کوبیدن به آن، و یا اگر خشم شما در پاهاى شما براى آسیب زدن جمع شده بود، مى توانید با راه رفتن یا دویدن، خشم و عصبانیت را از خود دور کنید.حتى اگر شاهد مرافعه و درگیرى یا کتک کارى فرزندان خود بودید نیز، هرگز در مشاجره آنها دخالت خشونت آمیز یا حاکى از طرفداراى نکنید.با مانع شدن از ادامه درگیرى فیزیکى آنها ( بدون اینکه بخواهید آنها را هل داده یا با فشار و زور و مثلاً کشیدن دست و بازو از هم جدا کنید) آن فرزندى را که مسبب دعوا بوده و دیگرى را کتک زده یا خشونت نشان داده، به اتاقى دیگر برده، با آرامش و در رابطه اى کاملاً برابر و محترمانه، از او بخواهید ماجرا را تعریف کند. سپس از او بپرسید آیا تصور مى کند این رفتار خشن او به حل مسأله کمکى کرده یا در آینده خواهد کرد؟ در غیر این صورت چه روشى را پیشنهاد مى کند.

 

 

کدهای اضافی کاربر :






Powered by WebGozar