مشاوره و روان درمانی- مشاوره تلفنی
در این وبلاگ به طور محدود تجارب بالینی و راهکارهای تجربه شده در مشاوره و روان درمانی را با همکاران و مراجعین عزیز در میان می گذاریم
کلمات کلیدی مطالب
نویسنده: دکتر بیوک تاجری - ۱۳۸٩/٥/٢٥

  دلایل زیادى براى انگیزه نداشتن نوجوانان وجود دارد، البته نوجوانان براى انجام کارهایى که والدین شان از آنان مى خواهند ، انگیزه ندارند اما براى کارهایى که خودشان دوست دارند (مثل گفت وگوى تلفنى با دوستانشان ، مهمانى دوستانه ، بازى با دوستان) با انگیزه عمل مى کنند.


براى نوجوانان انگیزه ایجاد کنیم؟

 

 

 

 

         دلایل زیادى براى انگیزه نداشتن نوجوانان وجود دارد، البته نوجوانان براى انجام کارهایى که والدین شان از آنان مى خواهند ، انگیزه ندارند اما براى کارهایى که خودشان دوست دارند (مثل گفت وگوى تلفنى با دوستانشان ، مهمانى دوستانه ، بازى با دوستان) با انگیزه عمل مى کنند.
در اینجا به بعضى از دلایل بى رغبتى نوجوانان به پیروى از دستورات والدین اشاره مى کنیم :
۱. پدر و مادرها وقتى کارى را از نوجوان خود مى خواهند عجول و عصبى رفتار مى کنند، در نتیجه فرزند خود را دعوت به مقاومت مى کنند.
۲. نوجوانان احساس مى کنند عشق والدینشان به آنان عشقى مشروط است (اگر مطابق خواسته هاى آنان عمل کنم مرا دوست دارند). این حس آسیب زننده است و نوجوان را دچار سرخوردگى و مقاومت بیشتر مى کند.
۳. پدر و مادر اجازه نمى دهند فرزندشان چیزهایى را که به خودش مربوط مى شود و برایش اهمیت دارد کشف کند.
۴. والدین به فرزندان خود اجازه نمى دهند از شکست خود درس بگیرند. یکى از راههاى آموزش مسؤولیت پذیرى به نوجوانان ، بى مسؤولیتى آگاهانه است. به آنان اجازه دهید کارى را شروع کنند ، در آن شکست بخورند ، سپس با آنان همدردى نشان دهید ، به آنان کمک کنید بفهمند چه اتفاقى افتاده ، اشکال کار در کجاست ، چه درسى از آن گرفته اند و در آینده چه باید بکنند که در چنین موقعیتى موفق شوند.
۵. والدین در اکثر موارد به جاى آنکه از فرزند خود بخواهند با منطق و استدلال صحیح ، راه حل مسأله را پیدا کند ، به فرزند خود «مى گویند» چه باید بکند. نوجوانان بیشتر دوست دارند برنامه اى را که در طراحى آن کمک کرده اند دنبال کنند.
۶. والدین انتظار دارند فرزند نوجوانشان فراموش نکند کارها و وظایف شخصى خود را در منزل انجام دهد، گویى این کار نشان دهنده مسؤولیت پذیرى اوست. نوجوانان حتى وقتى خودشان در طراحى برنامه اى همکارى کرده اند بازهم فراموش مى کنند برنامه را به طور منظم و مستمر دنبال کنند ، چون این کارها در فهرست اولویتهاى آنان مقام اول را ندارند. این به معنى بى مسؤولیتى آنان نیست. بلکه به این معناست که آنان نوجوان هستند. یک یادآورى دوستانه مشکل بزرگى ایجاد نمى کند. از حس شوخ طبعى خود براى این کار استفاده کنید و سعى کنید زیاد بحث نکنید. مثلاً یادداشتى بنویسید. اگر مجبور شدید حرف بزنید مى توانید فقط از او بپرسید : «چه قرارى باهم داشتیم؟»
۷. لازم است والدین در عین قاطعیت، مهربان باشند. در فضایى به دور از عصبانیت و ایجاد تنش ، همه بهتر و راحت ترکار مى کنند.
۸. والدین معمولاً «مهارتهاى حل مسأله» را به فرزندان خود آموزش نمى دهند. این مهارتها را مى توان درحین ملاقاتهاى خانوادگى و صحبتهاى فردى با نوجوان به وى انتقال داد.
۹. مهارتهاى «مدیریت زمان» را با انجام کارها و فعالیتهاى روزانه به کودکان و نوجوانان یاد دهید. کلید موفقیت شما در «مشارکت» نهفته است.
۱۰. وظایفى بیش از حد توان به فرزند خود واگذار نکنید. حواستان به تعداد وظایف محوله و سنگینى آنها براى نوجوانتان باشد.
۱۱. اکثر والدین نمى دانند چگونه به فرزند نوجوان خود بگویند : «دوستت دارم. اما با این خواسته ات موافق نیستم.»
۱۲. والدین بیشتر به دنبال نتایج کوتاه مدت و سریع هستند تا نتایج درازمدت و ماندنى. مثلاً ، نوجوان را وادار مى کنند در همان لحظه تکالیف خود را حتى با بى دقتى و عجولانه انجام دهد. به جاى اینکه به او فرصت دهند پس از استراحتى کوتاه ، با دقت و علاقه بیشتر به انجام کارها یا تکالیف مدرسه خود بپردازد.

چرا بچه ها با والدین خود همکارى نمى کنند؟
اکثر والدین این طور فکر مى کنند نوجوانانشان حس همکارى ندارند. اگر این والدین به جاى راهنمایى کردن فرزندشان به استفاده مفید از قدرت خود ، الگویى خشن و عصبى براى آنان طراحى کرده اند ، پس حق دارند ، فرزندشان حس همکارى ندارد! «همان کارى را بکن که من مى گم!» این حرف جایى براى همکارى باقى نمى گذارد. برعکس ، نوجوان را دعوت به شورش مى کند.
وقتى بچه ها نمى خواهند همکارى کنند به این معنى است که والدین یا معلمان محیط همکارى براى مشارکت حقیقى آنان در برنامه ریزى ، راهکارها و ایده هاى خلاق فراهم نکرده اند. بسیارى از نوجوانان به جاى استفاده از حس خویشتندارى و همکارى با بزرگترها ، با مقاومت و شورش در برابر کنترل والدین ، انرژى زیادى صرف محافظت از «حس اعتماد به نفس» خود مى کنند.
تا وقتى به جاى فرزند خود تصمیم مى گیرید ، برنامه ریزى مى کنید و مسؤولیت کارهاى او را قبول مى کنید ، نوجوانتان انگیزه اى براى همکارى و مسؤولیت پذیرى ندارد. شاید پرسش واقعى این باشد : «چگونه مى توانیم براى والدین انگیزه استفاده از روشهاى ایجاد انگیزه براى نوجوانان ایجاد کنیم؟»

 

دکتر بیوک تاجری
دکترای تخصصی روان شناسی سلامت روان درمانگر- مشاور نوجوانان- اعتیاد- سکس تراپیست * *******عضو هیئت علمی دانشگاه ******** نایب رئیس جمعیت بهروزان * ******مشاور سازمان های دولتی ********اهم تالیفات - خشونت خانوادگی و اعتیاد - اعتیاد سبب شناسی و درمان - رابطه آسیب زا: آشتی یا جدایی - آسیب شناسی اجتماعی - راهنمای جامع داروهای روان پزشکی ** مرکز مشاوره پاسارگاد 09360565701 میعاد 66947381-3 ساعت تماس 14-20
کدهای اضافی کاربر :






Powered by WebGozar